Өөртөө бичсэн шүлэг

Турьхан мөрхөн чи бидэн хоёрт
Туулах зам тунч урт байна даа
Хуруухан чинээ үрээ үүрээд би явна даа
Өчигдрийг тэнд нь үдэж орхиод
Өөдөөс чинь би алхаж явна ирээдүй минь
Хааяхан чимээгүй мигших өдөр  өнгөрнө бас ирнэ
Хэлээ тас зуугаад тэгэх тусам нь сөрнө 
Санаа алдах гунихрах өдрүүд өнгөрсөөр бас өнгөрнө
Итгэл, инээмсэглэлээр түүнийг давна
Амьдрал нэгэн хэвийн үргэлжлэхгүй болохоор
Аяа сайхан амьдрал минь, үр бидэн хоёр нь тун удахгүй очно хараарай.

 бичсэн 2016.06.03  Берлин хот

Ich bin an der Ostsee
und fühl mich kalt und leer
wie das blaue Meer
Du bist so schön und frei
So will ich auch sein
Du bist nicht mehr da
es ist mir schon klar
Ein Mann der mich liebte
ging ganz weit weg und fort
Es ist still hier und schwer
Vielleicht bist du irgendwo in einen Dorf.
wenn ich dich Wiedersehen
Werde ich  nicht die selbe sein
wie ich früher war.

Чамайг би чинь мэдмээр байна
Чангаас чанга сонсмоор байна
Чимээгүй ертөнцтэй чинь танилцмаар байна
Чихэнд минь чи минь шивнээрэй
Нууцхан ертөнцөөр нь аялмаар байна
Намайг хөтлөөд цуг аялаарай
Сониучхан занг минь хөдөлгөөд байна
Соргогхон ухаанаараа намайг татаад байна уу
Сэтгэлийг минь хэт гижигдээд байна
Сэм сэмхэн өөрлүүгээ дөхүүлээд байна уу
Дүрсгүйхэн зангаараа наадаж
Намайг чи өөрийн болгомоор байна уу

12.04.2016  Берлин хотод

зүгээр л явахгүйдээ чи минь  

зүггүйтэж бас зүүдэнд минь орж

зүрхийг минь дахин шархлуулдаг нь юув

саллаа ч гэсэндээ чи минь

саарал амьдралын минь сүүдэр нь биш

өнгө нь болохгүй явдаа хайрт минь

Сар мэлтийх тэр нэгэн шөнө
Чимээгүй мигшэх чимээн дунд
Би ганцаараа харанхуйд
Сэтгэл гэгэлзээд юутай гунигтайв
Үл ялиг шаналхаан аядаж
Ярих ч хүчгүй миний уйлалт
Эзгүйрхсэн турьхан энгэртээн
Өнчин шөнө би чамайг бүүвэйлэн гансарна

Яс минь хавталцаж байна
Сэтгэл санаа уймараад юу ч хийх хүсэлгүй байна
Цасаар шуурж буй мэт дотор минь хүйт оргиж
Цийлэгнэх нулимс минь хорсолтойгоор урсаж байна

Яс минь хавталцаж байна
Царай минь хувхай цайж
Хамаг бие минь чичирхийлж байна

Онгирох төрхийг тань харах тоолонд
Оюун ухаан минь шатаж байна
Дээдсийхэнд инээд алдаж
Доогуурхануудад хөмсгөөн зангидах чинь таалагдахгүй байна

Зэрэг дэвээрээ бардамнаж
Заавал зиндаархах учир тань юув?

Яс минь хавталцаж байна
Өмнө нь зовлон үзээгүй мэт
Өөдгүй авирлах чинь юув?
Өнгөрсөн цагийн сааралхан мөчүүдийг
Зүгээр та мартаж орхив уу?

Хэлсэн бүхнийг тань хийж
Хараал зүхлийг чинь сонссоор ирлээ би
Буруу бүхэндээ гэмшиж
Буцаагаад заларуулахыг хичээж ирсэн би
Хийгээгүй хэргийнхээ хэлмэгдэгч нь болж
Хэлгүй хүн шиг дуугүй явлаа би

Одоо боллоо би ханалаа
Түр зуур хэмээн өөрийгөө хуурж явлаа
Одоо болноо энэ хангалттай
Өрөвдөх тусам минь өөдөөс минь өшиглөж
Хайрлах тусам минь өөдөөс минь хайрсаар байна
Яс минь хавталцаж байна
Яргуй ургах тэр цагт би хэдийнээ явсан байхвий

Намар нь навчис шаргалтатгыг би мартаж
Ногооноороо дэндүү үзэсгэлэнтэйгээр нь санаж
Шувууд үүрээ нь орхин нисдэгийг би мартаж
Магад би өөрийн гэр шигээ санаа аж
Сэтгэл зүрх хязгаараа алдах цагт
Сэв хүртэл суудгийг би ер санасангүй
Цаг хугацаа урсан одохын цагт
Сая л би найз чамайгаан алдсанаа ухаарлаа